Sinds enkele jaren nemen Europese regeringen, waaronder de onze, steeds meer regeringen draconische maatregelen om het terrorisme te bestrijden. Het met een politiek doel ontwrichten van een samenleving door terreurdaden, of terrorisme zoals het woordenboek zegt, hoeft uiteraard niemand te aanvaarden.

 

De vraag is dan welke middelen mogen worden ingezet. Onconventionele misdrijven vergen onconventionele methoden, is dan het antwoord. Toch moeten veiligheid en vrijheid tegen elkaar worden afgewogen. Zaken als privacy en bewegingsruimte voor het individu dreigen anders al te snel te verdwijnen. Met de regelmaat van de klok hoor je politiediensten, daarin gesteund door een groot deel van de politici, roepen dan de mogelijkheid tot telefoontap, huiszoekingen, internetcontrole, enzovoort, moet worden uitgebreid.

 

Terrorismebestrijding dreigt daarmee een gevaarlijk straatje zonder einde te worden. Terrorisme’ kan zo het ultieme alibi worden om in te spelen op de angst van de bevolking en tegelijk te gaan raken aan een aantal fundamentele rechten en vrijheden die mensen bezitten. Want laat ons duidelijk zijn: terroristen voelen zich vooral bedreigd door onze vrijheid, door onze democratie en door onze diversiteit. Een oververhitte regering kan al eens de verleiding hebben net deze beginselen op de helling te zetten.